Lievelingsboeken van 2018

Elk jaar opnieuw voelt de komst van 1 januari aan als een nieuwe start, alsof het bord om middernacht bij de jaarovergang wordt schoongeveegd en het verleden van geen tel meer is. Een nieuw jaar is een nieuwe kans om het beter te doen dan het jaar voorheen. Niet dat 2018 een slecht jaar is geweest, maar het kan zeker geen kwaad om in 2019 weer ons beste beentje voor te zetten en nieuwe doelen te stellen. Zo hoop ik dit jaar wat lezen betreft voorbij de twintig boeken te geraken. In 2018 strandde ik immers op 19 boeken (wat overigens al een record was), terwijl ik al jaren probeer om in mijn Goodreadschallenge aan 24 boeken per jaar te geraken, oftewel twee boeken per maand. Zal het in 2019 eindelijk lukken?

20190103_144547

Echter, voordat we nieuwe uitdagingen aangaan, is het altijd leuk om even terug te blikken naar wat geweest is. Het afgelopen jaar heeft alvast enkele fijne leeservaringen opgeleverd. Ook al heb ik ditmaal geen vijf sterren uitgedeeld, toch zijn er enkele boeken die het absoluut verdienen om even in de kijker te staan.

In willekeurige volgorde mijn lievelingsboeken van 2018:

1. Miss Crumble: Het Gelaarsde Monster door Herik Hanna en Sylvain Guinebaud

Een groot stripliefhebber ben ik allerminst, ook al heb ik in mijn jeugd heel wat Jommeke- en Kiekeboealbums verslonden. Maak echter een detectivereeks met een stevig plot en je wekt mijn interesse. Toegegeven, het heeft zeker geholpen dat deel één rond de intrigerende Miss Crumble draait in een oer-Britse setting.
De (ver)taalfouten ten spijt heb ik enorm genoten van dit verhaal. Hanna bedacht een ingenieus mysterie met een ontmaskering die ik helemaal niet zag aankomen en Guinebauds tekenwerk is adembenemend. Hoe amusant Jommeke en Kiekeboe ook mochten zijn, deze strip is zowel qua plot als qua tekeningen next level.
Het tweede deel (Richard Monroe: Who Killed The Fantastic Mister Leeds?) vond ik plotgewijs iets minder, maar ik twijfel er geen seconde over om deze reeks verder te volgen. Een aanrader voor (sporadische) striplezers. Meer weten? Lees dan zeker ook deze blogpost.

2. Melk en honing door Rupi Kaur

Als er een genre is dat ik helemaal niet lees (sciencefiction buiten beschouwing gelaten), dan is het wel poëzie. Ik had altijd het idee dat dat niets voor mij was, dat het vernuft van het dichten aan mij voorbijging, maar Rupi Kaur heeft die mening bijgesteld.
Haar dichtbundel Melk en honing zit boordevol sterke boodschappen die met een ogenschijnlijke eenvoud zijn geschreven. Het is verbijsterend om te zien wat ze kan doen met slechts enkele simpele woorden en zinnen.
Waarschijnlijk benader ik de bundel nog steeds met een volledige onwetendheid over de kunst van poëzie, maar haar uitspraken weten me alleszins te raken. Dat ik me in sommige gedichten kan herkennen, versterkt alleen maar mijn band met haar werk. Ik ben er vast van overtuigd dat iedereen die op zoek is naar een goed boek om zich onder te dompelen in de poëzie met Rupi Kaur een uitstekende kennismaker in huis haalt. Meer weten? Lees dan zeker ook deze blogpost.

3. Murder Most Unladylike door Robin Stevens

Dit boek heb ik eigenlijk opgepakt door een verhaal dat ik aan het schrijven was. Ik wilde me wat verdiepen in het nichegenre detectiveromans voor kinderen en de reeks van Robin Stevens trok mijn aandacht. Bovendien komen in deze serie mijn twee favoriete genres (kinderboeken en thrillers) samen. Dat kan niet anders dan een gouden combinatie opleveren.
Niet alleen zit het verhaal goed in elkaar, de hoofdpersonages Daisy en Hazel zijn een amusant duo en dat het zich afspeelt in de jaren ’30 geeft het boek een extra charme. Het deed me alleszins met plezier terugdenken aan de Hercule Poirotverhalen die ik heb gelezen. Ook aan spanning ontbreekt het niet. Aanvankelijk dacht ik dat het verhaal een eerder humoristische noot zou aanslaan, maar ik kan me goed voorstellen dat het doelpubliek zich met zweterige handen door het verhaal worstelt. Evenmin kan je het mysterie voorspelbaar noemen, ik zag de twist in elk geval niet meteen aankomen, ook al realiseer je je op het eind dat de verschillende verhaallijnen en hints perfect in elkaar klikken.

4. Nevermoor: The Trials of Morrigan Crow door Jessica Townsend

Eindelijk! De vergelijking met Harry Potter wordt zo vaak gemaakt dat het op de zenuwen gaat werken, te meer omdat het boek in kwestie dat ferme compliment niet waard is. Bij Nevermoor heb ik echter het gevoel dat de verwijzing naar Harry Potter terecht is. Net als de bekende leerling-tovenaar is Morrigan Crow een buitenbeentje dat haar plaats moet zien te vinden in een nieuwe wereld. De originaliteit van Jessica Townsend verdient applaus en de verschillende amusante personages waarmee ze haar wereld bevolkt doen denken aan de goeie ouwe tijden toen we net Rubeus Hagrid of Loena Leeflang leerden kennen.
Ik heb vooralsnog het gevoel dat de dialogen nog wat scherper geschreven kunnen worden en dat de auteur bij momenten te hard haar best doet om humor in haar boek te krijgen. Toch ben ik er vrij zeker van dat ik nog veel pret zal beleven aan deze serie, waarvan er nog een negental vervolgen zullen verschijnen. Ik kan niet luid genoeg roepen dat iedereen deze reeks moet beginnen te lezen. De kans dat het het succes van Harry Potter evenaart, is miniem, maar het verdient alleszins meer aandacht dan het tot op heden krijgt.

5. Lethal White door Robert Galbraith

Lethal White is alweer het vierde deel in de Cormoran Strikeserie en net als zijn voorgangers is ook deze klepper een genot om te lezen. Het is zelfs niet eens het thrillergedeelte van het boek dat me aan de pagina’s kluistert. Zoals in al het werk van J.K. Rowling/Robert Galbraith zijn het de personages die het verhaal van een stevige dosis aantrekkingskracht voorzien. Het is bijzonder prettig om Cormoran en Robin ook in hun privéleven te volgen, al moet het gezegd dat Robins bijdrage tot het detectivewerk op zijn minst puik te noemen is.
Lethal White moet veruit Robin Galbraiths meest politieke boek zijn, maar dat stoort allerminst. Het mysterie is complex en meesterlijk in elkaar gestoken en zoals steeds laat ik het verhaal gewoon over me heen stromen, compleet onwetend over hoe de vork in de steel zal zitten. Ik ben evenwel nog steeds niet onder de indruk van de romantische subplot, maar dat hindert me gelukkig niet om de boeken te appreciëren. Deze detectiveserie is pure ontspanning en ik hoop dan ook dat er nog vele avonturen mogen volgen.

Heb jij een van deze boeken gelezen? En wat waren jouw lievelingsboeken van het afgelopen jaar?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.