Nieuwe ervaringen

Als je auteurs om schrijfadvies vraagt, dan zullen ze je zeker aanraden om veel en gevarieerd te lezen, of zoals ze in het Engels zeggen: read out of your comfort zone.

Het is moeilijk om jezelf daarin te beoordelen. Ik heb het gevoel dat ik het niet slecht doe. Er zijn lezers die zich beperken tot liefdesromannetjes of lezers die hun neus ophalen voor alles wat niet onder literatuur met de grote L valt, maar ik snuister in verschillende genres. Het liefste duik ik in een steengoede thriller of een jeugdboek met een vleugje magie of spanning eroverheen, maar ik ben niet vies van een occasionele literaire roman of een stevig fantasyverhaal. Toch besef ik dat er nog ruimte voor verbetering is.

Eén van de grote voordelen van als boekhandelaar te werken, is dat je in contact komt met werken die je anders niet zou opmerken. Zo ontdekte ik laatst het eerste deel van de stripreeks Detectives: Miss Crumble en Het Gelaarsde Monster. Nu kan ik me niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst een strip in mijn handen had, maar als ik beweer dat het ruim tien jaar geleden moet zijn, dan zal ik er niet ver naast zitten. Dat Miss Crumble toch haar kans kreeg, maakt al meteen duidelijk dat de strip heel wat te bieden heeft om mijn aandacht en misschien ook die van jou te trekken. Een moordmysterie, puik tekenwerk en een vrouwelijke detective die niet met zich laat sollen en er bovendien oer-Brits uitziet. Wat wil je nog meer?

De tekeningen van Sylvain Guinebaud zijn een verademing. Ik mag dan geen grote stripkenner zijn, toch zie ik vaak genoeg tekeningen waarvan ik mij afvraag waarom men dat in hemelsnaam wilde publiceren.
Guinebaud daarentegen heeft een verfijnde stijl. Zijn personages zijn realistisch neergezet en hebben niet zelden een humoristisch kantje. Miss Crumble heeft alles in huis om een eigen reeks te dragen en hoewel personages als Madame Flange alleen maar in het leven zijn geroepen als komische noot in deze knappe thriller zou ik haar voor geen goud willen missen. Het is dus met een zekere tristesse dat ik moet vaststellen dat elk deel in de Detectivesreeks een andere speurder zal belichten.

Miss Crumble

De scenarioschrijver Herik Hanna heeft voor een stevig plot gezorgd met een briljante twist op het einde, precies zoals het hoort in een detectiveverhaal. De dialogen hadden misschien net iets scherper gekund en taalpuristen zullen tot hun ongenoegen moeten vaststellen dat er enkele taalfouten ingeslopen zijn, waaronder een dt-fout (Sla die vertaler in de boeien!), maar al bij al een zeer geslaagd eerste deel in een reeks die ik met plezier zal blijven volgen.

Iets wat ik al helemaal niet lees, is poëzie. Al te vaak geven gedichten me het gevoel dat ik niet intelligent genoeg ben om hun schoonheid te erkennen. De enige reden waarom ik melk en honing van Rupi Kaur heb opengeslagen, is omdat er in het Engelse taalgebied zo veel aandacht voor is. Al na een paar gedichten wist ik dat dit een poëziebundel is die me zou liggen.

Weet je wat het is
met een alcoholistische ouder
een alcoholistische ouder
bestaat niet

het is gewoon
een alcoholist
die niet lang genoeg nuchter kon blijven
om zijn kinderen groot te brengen

Rupi Kaur slaagt erin om met enkele ogenschijnlijk simpele zinnen gedichten te schrijven die de lezer stof tot nadenken geven. Het valt op hoe bepaalde woorden en uitdrukkingen – ongetwijfeld met opzet – herhaaldelijk opduiken in de bundel. Je zou dat eentonig kunnen noemen, maar daardoor versterkt ze toch vooral de rode draad doorheen het boek.

Kaur houdt zich niet bezig met eenvoudige of iets moeilijkere rijmschema’s, of ze zijn me ontgaan. Toch sta ik ervan te kijken hoe ze zelfs met een handvol woorden in staat is om een stevige boodschap neer te zetten. Haar teksten heeft ze verdeeld over vier categorieën: het lijden, het liefhebben, het breken en het helen. Ze zijn stuk voor stuk de moeite waard. Op het einde schrijft ze: ‘ik stuur alle liefs naar je ogen. mogen ze altijd het goede in mensen zien. moge je vriendelijk betrachten. mogen we elkaar als één zien. mogen we altijd verliefd blijven op alles wat het universum te bieden heeft. en mogen we altijd geaard blijven. geworteld. met onze voeten stevig op de grond.’
Wat het nut is van hoofdletters achterwege te laten, weet ik niet (dus toch niet slim genoeg voor poëzie … ), maar ik denk dat ze daarmee vertelt hoe belangrijk het is dat zo veel mogelijk mensen melk en honing lezen. Ook al lijkt het een naïef pleidooi, we mogen best wat goedgeloviger zijn, waarmee ik bedoel: geloven in het goede.

Als dit boek van Rupi Kaur een indicatie is van wat de poëzie te bieden heeft, dan ben ik er nog lang niet klaar mee.

ik vind het vreselijk dat we
schuimbekken van jaloezie
als anderen succes hebben
en een zucht van verlichting slaken
als ze falen

onze worsteling om
een ander te prijzen
is het meest moeilijk
aan mens-zijn

Heb jij al eens iets buiten je comfortzone gelezen? Is je dat goed bevallen? Welk genre/boek krijgt volgens jou te weinig aandacht?

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s